تمرین خریت

اولين روز تابستان متولد شدم تا خوشي ها و رنج هاي بسياري را تجربه كنمتا باشم و بودنم را هر روز به شكلي ديگر تجربه كنمتا بفهمم و بخوانم و برقصم و ...تا عشق بورزم و گاهي كمتر دوست داشته باشم بخندم و تمرین خریت...

مچالگی ، حس غریبی ست که گاه گاه همه تن و روح ام را درگیر خود می کند

مچاله مثل تکه کاغذی تنها افتاده ته سطل کاغذ باطله ها

تمرین خریت...

از آدم ها فاصله می گیرم

میلی به کلامی و سلامی نیست

شبیه جغدی تنها و خموش

که ایستاده اطرافش را به دقت می نگرد بی میل به رد وبدل کردن هیچ حرفی...

فقط نگاه . سکوتی که فاصله ام را هر روز بزرگ تر می کند

تمرین خریت...

چقدر این روزها دنیا غمگین و خسته و کم تحمل است

چقدر این روزها کشورم تنها و غریب و مبتلاست

چقدر مردمان وطن ام آشفته و پریشان و گرفتارند

دیروز همکارم می گفت این قدر غصه کشورت را نخور تو که کاری نمی توانی بکنی

این جوری مثل شمع آب می شوی... زندگی ات را بکن !

نگاهش کردم و گفتم مگر می شود در احوال مادر محتضر و ناتوان ات غم نخوری؟

می شود رنج اش را ببینی ، بگذاری و بروی؟

بی صدا از اتاق بیرون رفت و مرا با غصه هایم تنها گذاشت...

تمرین خریت...

از “اینجایی” که هستم روی نقشه گوگل زوم میکنمچشمهایم را خُرد میکنمموش کور دلتنگی میشوم که در تمام نقشههای جهان به دنبال ردپای توست.هشت سال است هی زومتر میکنمآزادی پنجاه و سه، پلاک دویست تمرین خریت...

گفت من بیست تا داستانک نوشتم تحت عنوان بیست نامه به لی لا

پر از عشق و غم و حسرت...

بعد پرسید برام یک نامه می نویسی؟

گفتم حتمن می نویسم

حالا می خوام شروع کنم براش نامه ای بنویسم

اما نامه من پر از غم و حسرت نیست

پر از عشق چرا

خیلی وقته در را به روی غم و حسرت بسته ام

خیلی وقته نامه ای هم ننوشته ام

نه برای او نه برای هیچ کس

...

تمرین خریت...

گفت آن قدر نزدیکی که میتوانم عطرت را بشنوم و ببویم

گفتم آن قدر دوری که عطرت را فراموش کرده ام

نزدیکی و دوری ،

دورهای نزدیک

عطر تن های دور

هجوم یاد های نزدیک

ما آدم ها موجودات غریبی هستیم

وقتی نزدیک ایم حواس مان به هم نیست

در دوری ست که حس نزدیکی می کنیم ...

تمرین خریت...